‘Ik kijk vooral naar wat wél kan’

Pieter van ‘t Zelfde – Dordrecht

Pieter woont samen met zijn vrouw Milly in een split-level appartement aan het water, dicht bij de mensen die voor hem het belangrijkst zijn. Ondanks zijn beenamputatie kan hij daar zelfstandig door het huis bewegen. Een klein trapje in huis vormt dankzij de Otolift traplift geen belemmering. Pieter blijft actief, sport en brengt volop tijd door met zijn familie.

Een ingrijpende periode

In 2016 ging Pieter naar de huisarts omdat hij bulten voelde bij zijn knie en dijbeen. Ze deden geen pijn, maar groeiden wel. Na doorverwijzing naar het ziekenhuis volgde al snel de diagnose: botkanker. Een enorme schok voor Pieter en zijn gezin. Er volgden meerdere operaties waarbij artsen probeerden zijn been te behouden, maar uiteindelijk bleek dat niet mogelijk. In januari 2018 werd zijn been geamputeerd. “Het is niet leuk, daar ben ik eerlijk over,” zegt Pieter. “Maar je moet ook realistisch blijven. Er zijn altijd ergere dingen.” Tijdens zijn revalidatie zag hij hoeveel anderen met nog zwaardere beperkingen te maken hadden. Dat gaf hem perspectief. Vandaag de dag draagt Pieter een prothese, sport hij drie keer per week, rijdt hij auto en fietst hij regelmatig. “Ik kijk vooral naar wat wél kan.”

In 2026 krijgt Pieter een klikprotese in plaats van een kokerprothese. “Hiermee kan ik de prothese als het ware aan mijn resterende been klikken, in plaats van dat ik de prothese over mijn been heen moet schuiven”, legt hij uit. Hier is een intensieve revalidatieperiode aan verbonden, maar Pieter heeft het ervoor over. “Ik heb van een ervaringsdeskundige gehoord dat ze met haar klikprothese weer 10 kilometer kan lopen, daar teken ik voor!”.

Bewust gekozen voor een appartement

Na jarenlang in een eengezinswoning te hebben gewoond, maakten Pieter en Milly een weloverwogen overstap naar een appartement. “Ik wilde altijd graag aan het water wonen, ook al vóór de amputatie,” vertelt Pieter. “En hier klopt alles: aan de voor- en achterkant van het huis is water. Het is een rustige woonwijk, maar je bent ook zo in de stad.” Het appartement is bovendien onderhoudsvriendelijk, wat Pieter prettig vindt. De amputatie zorgde ervoor dat ze sneller verhuisden dan gepland. “In het vorige huis waren trappen. Ik moest op mijn billen naar boven en als ik daar eenmaal was, liep ik met krukken, omdat het te krap was voor een rolstoel.” Het huis had verbouwd moeten worden om het toegankelijk te maken. “We moesten kiezen tussen verbouwen of verhuizen. Toen kwam onze dochter met dit appartement en daar waren we meteen heel enthousiast over.”

Hun twee dochters wonen met hun gezinnen in de buurt. “Ze komen vaak langs. Even een bakkie doen doordeweeks of samen eten.” Pieter en zijn Milly halen regelmatig hun kleinkinderen op van school. “Onze dochters zaten vroeger op dezelfde school. Nu sta ik daar weer, net als toen.”

Het hele appartement toegankelijk

Bij de verhuizing naar het appartement bleek één klein trapje in huis toch een uitdaging. “Maar we wilden hier zó graag wonen, dit huis konden we niet aan ons voorbij laten gaan,” zegt Pieter. Het appartement is goed toegankelijk: alles is breed en Pieter kan zich door het hele huis bewegen, ook met zijn rolstoel. “Het enige obstakel was een klein trapje naar de woonkamer.” Pieter en zijn Milly wonen namelijk in een split-level appartement, waardoor de woonkamer en het terras bereikbaar zijn via een aantal treden. Om dit toegankelijk te maken, werd gekozen voor een Otolift traplift. Daarnaast heeft Pieter op beide verdiepingen een rolstoel staan.

“De traplift hoort nu gewoon bij het huis,” zegt hij. Overdag loopt hij meestal met zijn prothese en neemt hij soms zelf de trap. “Maar ’s avonds doe ik mijn prothese af. Dan gebruik ik de rolstoel en ga ik met de traplift omhoog of omlaag.” Hij voegt eraan toe: “Ik ben erg tevreden over de traplift. Ik kan niet anders zeggen.”