‘Door de Otolift traplift kunnen we hier blijven wonen’

Henriëtte Luiten en Dick Wikkerink – Aalten

In het mooie Aalten wonen Henriëtte Luiten en Dick Wikkerink. Ze leerden elkaar in 1985 kennen en zijn sindsdien onafscheidelijk, ook al hebben ze samen heel wat voor de kiezen gehad. Door alle uitdagingen heen laten ze zich niet uit het veld slaan: je vindt ze het liefst druk bezig in en om het huis.

Samen door dik en dun

Toen Henriëtte en Dick elkaar leerden kennen, werkte Henriëtte in de zorg op de somatische afdeling. Niet veel later werd ze ziek. Ze kreeg een zeldzame hersenziekte en kwam ze langdurig op bed te liggen. Ze kon nauwelijks iets verdragen en moest noodgedwongen haar werk opgeven. Dick week al die jaren niet van haar zijde. “Iedereen zei dat ik er maar een punt achter moest zetten, want dit had geen toekomst”, vertelt Dick. Zelfs Henriëtte stuurde hem op een gegeven moment weg. “Maar na een week stonden we weer bij elkaar op de stoep”, lacht ze. “We konden gewoon niet zonder elkaar. Liefde overwint.”

In diezelfde periode kwam er een huis te koop waarin ze zich allebei wel zagen wonen. Ze kochten het en terwijl Henriëtte ziek was, knapte Dick het helemaal op. Ondertussen kreeg hij zelf ook nog met een darmkanker te maken. Samen kwamen ze er doorheen.

Een val met grote gevolgen

Inmiddels zijn we heel wat jaren verder. Dick en Henriëtte zijn al meer dan 40 jaar samen en vormen nog altijd een sterk team. Door de jaren heen bleef het tegenzitten met hun gezondheid. Zo kreeg Henriëtte ook nog een rugziekte, waardoor ze gedeeltelijke uitval in haar linker been kreeg. In 2023 kwam daar een zware tegenslag bij. Toen Henriëtte de trap af wilde lopen, werd ze duizelig en viel ze van bovenaan helemaal naar beneden. “Ze lag helemaal verkreukeld onderaan de trap”, vertelt Dick. “We wisten meteen dat het mis was.” Henriëtte werd met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht; ze bleek een dubbele nekbreuk te hebben. Een enorme schok. Hierna werd blaaskanker geconstateerd.

Er moest van alles geregeld worden om Henriëtte weer thuis te kunnen verzorgen. Er kwam een ziekenhuisbed beneden, ze moest een nekkraag dragen en dagelijks kwamen er zorgmedewerkers over de vloer. En om weer naar boven te kunnen, werd er een Otolift traplift geïnstalleerd. “Ik wilde dat Henriëtte dit stukje onafhankelijkheid weer terug zou krijgen”, zegt Dick. “En het is mooi dat de traplift aan de binnenkant van de trap geïnstalleerd kon worden. Nu kan ik op het brede gedeelte zelf ook gewoon nog de trap blijven gebruiken.”

De deur staat altijd open

“Door de Otolift traplift kunnen we hier blijven wonen, en dat is fijn, want hier hebben we alles”, zegt Dick. “Dick kan zijn ei kwijt in de garage en ik zorg ervoor dat het huis en de tuin gezellig zijn voor iedereen die langskomt”, vertelt Henriëtte. En dat zijn nogal wat mensen: “De deur staat altijd open, voor jong en oud”, vervolgt ze. Vooral voor de kinderen zorgt ze dat er genoeg te doen is, en dat zie je: binnen staat een groot poppenhuis, in de tuin een grote zandbak, een schommel en een krijtbord. “Ik wil gewoon reuring om me heen.” 

Dick is op zijn beurt het liefst met techniek bezig. Het is altijd zijn vak geweest en hij geniet er nog steeds van. Zo geeft hij Dobot-les aan kinderen van groep 7 en 8. Daarnaast sleutelt hij graag aan motoren, dat is zijn echte uitlaatklep. Hij verbouwde zelfs zijn garage en maakte er een extra verdieping onder, zodat hij zich er helemaal kan uitleven.